Title : Cinderella

Inspiration : Cinderella, Tattoo Colour

Pairing : Rabi x Yuu

Purpose : HBD Davi! มีความสุขมากๆนะดาว อายุยังน้อยตั้งใจเรียนมากๆ อย่าเครียดบ่อย มีอะไรคุยกับอัลได้(?) ฮ่าๆ คุยกับทอยด้วยก็ได้ ฟิคนี้ตั้งใจเผามาฝาก กลัวผิดหวังเหมือนกัน มันอาจจะไม่ใช่แบบที่ชอบนะน้องเอ๋ย ลองอ่านแบบแหวกๆดู (555 ยัดเยียด)

-----------------------------------------------

รักไม่ต่างจากเกม
ยิ่งหายาก ค่าตอบแทนย่อมสูง

เสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานยามราตรีดังกลบเสียงจอแจของผู้คนมากมายที่ปะปนกัน แสงสีวิบวับ เคล้าไปกับกลิ่นบุหรี่และสุรา ช่วงเวลาแสนวิเศษสำหรับเหล่าผีเสื้อกลางคืน สถานที่ถูกจัดไว้เหมาะมุม ไร้ความเศร้าหมอง ไร้คนห้ามปราม ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างถูกเสกสรรขึ้นมาเพื่อความสุขอันเป็นอิสระ
...หากทุกคนรู้ดี เวทมนต์ของนาฟ้าย่อมมีวันเสื่อมฤทธิ์

แก้วสีใสถูกเติมเต็มด้วยน้ำสีอำพัน ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างที่เจ้าของแก้วไม่สนใจจะนับ
นัยน์ตาสีมรกตมองตรงไปยังผู้ได้รับการขนานนามว่าเจ้าหญิง ซึ่งอยู่ถัดไปจากเก้าอี้ของเขาไม่ไกลนัก
...น่าหลงใหล ....ทั้งดวงตาดำขลับและเส้นผมสีเดียวกัน
...ล้วนแต่น่าหลงใหล

สถานบันเทิงแห่งนี้ไม่ต่างจากที่อื่นเลยแม้แต่น้อย ...บริการเสิร์ฟทั้งสุราเมรัย ดนตรี อาหาร ยาเสพติดร้ายแรง หรือแม้แต่ ..เซ็กส์ ..
อาจจะต่างอยู่หน่อยตามความคิดของนักธุรกิจหนุ่มอย่างราวี่
... ผีเสื้อกลางคืนตัวน้อยนั่นไง

นาฬิการิมฝาเคาะบอกเวลาเที่ยงคืนเบาเสียจนจมอยู่ใต้เสียงเพลง..ไม่มีใครสนหรอก ในเมื่อช่วงเวลาของพวกเขายังไม่หมดนี่
ราวี่ปฏิเสธเด็กสาวรายที่สามที่พยายามจะรู้จักกับเขา พูดง่ายๆก็คือ ‘อ่อย’ล่ะนะ ชายหนุ่มขยับยิ้ม ...รัมสีทองในแก้วยังเหลืออยู่เยอะนัก
ผีเสื้อกลางคืนของเขาหายไปแล้ว ....อาจจะติดใยเหนียว.. กับดักของแมงมุมป่าตัวใดไปแล้วก็ได้
แล้วใครจะสน?
มือใหญ่ประคองแก้วรัมขึ้นจรดริมฝีปาก กลิ่นหอมนุ่มๆแตะจมูก ส่งของเหลวสำอำพันผ่านลำคอ ... ดีกรีไม่สูงนัก รสชาติไม่บาดคอ
...แต่ก็ทำให้ร้อนขึ้นได้

คืนนั้นราวี่ไม่ได้กลับมือเปล่า ...แต่ได้ร่างอ้อนแอ้นของหญิงสาวผู้หนึ่งกลับไปด้วย
ร่าง... ที่ซื้อได้ด้วยเงิน

แก้วเหล้ารัมที่ถูกทิ้งไว้ลวกๆถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้งโดยบุคคลอื่น
บาร์เทนเนอร์หนุ่มเหลือบมองอย่างประหลาดใจ
“วันนี้เป็นโกลด์รัม?” คลี่รอยยิ้มเล็กๆก่อนจะทิ้งแก้วค็อกเทลของตนไว้คู่กัน ... เมื่อหันไปอีกครั้ง ร่างโปร่งบางที่คุ้นตาก็ไม่อยู่เสียแล้ว
---------------------------------------------

จังหวะดนตรีเมทัลกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง ไม่ต่างจากบีทหัวใจของใครบางคน
... รุนแรงและหนักหน่วง

แก้วซ็อต*แก้วที่สามกระแทกโต๊ะดังปัง แต่ไม่ได้ทำให้คนอื่นๆหันมาสนใจเลยแม้แต่น้อย
หงุดหงิด ... ทำไมกัน
นาฬิกาเรือนเดิมบอกเวลาสี่ทุ่มเศษ
แต่ยังไม่เห็นวี่แววของเจ้าหญิงองค์นั้น
ราวี่ขมวดคิ้วประหลาดใจ … เขามาที่นี่ทุกวันเพื่อมาแอบดูใครคนนึง แค่นั้นหรือ?
ยิ่งน่าหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อสภาพการณ์ทุกอย่างฟ้องว่าเป็นความจริง

ไม่นานนัก เจ้าของใบหน้าที่เฝ้ารอมาทั้งคืนก็ปรากฏตัว
ริมฝีปากบางแย้มยิ้มยั่วยวน ร่างโปร่งสั่งอะไรกับเด็กเสิร์ฟของร้านครู่หนึ่ง ก่อนหายไปในกลุ่มชน
เป็นครั้งแรกที่ราวี่นึกรำคาญความมืดสลัวและกลุ่มควันเช่นนี้ ... มันทำให้เขามองคนๆนั้นไม่เห็น

ในที่สุด ชายหนุ่มถอดใจกับการมองหาคนๆเดียวในทะเลมนุษย์ หันกลับมาสนใจแก้วช็อตอีกครั้ง
แก้วกอบเลท**ถูกวางไว้ใกล้ๆ หากราวี่สนใจแต่กระดกเมรัยสีใสลงคอจนไม่ทันได้สังเกต
“เตกีล่าน่ะ รสแรงนะ” เสียงหวานๆดังขึ้น เรียกความสนใจจากชายหนุ่มผมสีสว่างได้เป็นอย่างดี
“ระวังมันบาดคอล่ะน้องชาย” นัยน์ตาสีดำขลับหวานเชื่อมด้วยฤทธิ์สุรา เจ้าของเสียงหวานขยับยิ้มหยอกเย้า
นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน ..
ซินเดอเรลล่าของเขาหายไปแล้ว ...แต่ราวี่รู้สึกเหมือนยังเห็นปอยผมสีดำสยายต้องลมอยู่ไกลๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็นแก้วบรรจุของเหลวสีน้ำเงินใสที่ถูกทิ้งไว้

ไม่ใช่รองเท้าแก้ว แต่เป็นแก้วแฮะ

ชายหนุ่มเกาศีรษะเล็กน้อย ...หายมึนเป็นปลิดทิ้ง
เป็นรองเท้าแก้วที่ติดกลิ่นเหล้าจินซะด้วย...

---------------------------------------------------------------------------

ราตรีกาลขยับใกล้เข้ามาอีกครั้ง พร้อมๆกับที่สถานเริงรมณ์แห่งเดิมตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลในช่วงทิวา

มาจนได้....
ทุกค่ำคืนจริงๆสิน่า

ดวงตาสีมรกตกวาดมองร่างบางกลางฟลอร์
ไม่ได้เต้นหรอก ..แค่ขยับตัวเล็กน้อยตามจังหวะเพลงเท่านั้น
แต่แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ใครบางคนละสายตาไม่ได้แล้ว…

รอยยิ้มเหมือนจะสดใส ท่าทีไร้เดียงสา...
ราวี่กระตุกยิ้ม

...ลวงโลกจริงๆ
แต่ทำไงได้ล่ะ ...โลกจอมหลอกลวงก็น่าหลงใหลไม่ใช่น้อยนี่

หมุนแก้วเหล้าในมือไปมาอย่างเบื่อหน่าย ดนตรีป๊อบจังหวะเบาๆไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลย
ห้าทุ่มสี่สิบห้าแล้ว...

เขาไม่นึกแปลกใจเลยหากชายหนุ่มร่างบางที่กำลังมองอยู่จะหายไปเสียดื้อๆเมื่อถึงเที่ยงคืน
...เป็นแบบนั้นประจำ ขึ้นอยู่กับว่าจะไปกับใคร

ห้าทุ่มห้าสิบห้า...
ไม่ต่างจากวันก่อนๆ ละสายตาเพียงชั่วครู่ผีเสื้อตัวน้อยของเขาก็โผบินหายออกจากกลุ่มผู้คน
ราวี่ไม่สนใจ ...ไม่ใช่ว่าไม่สนโดยสิ้นเชิง
แต่ไม่คิดจะเล่นกับไฟ

เปลวไฟไม่เคยจริงใจกับใคร หรืออะไร
มันคอยจ้องแต่จะแผดเผาเท่านั้น...
โลมเลีย ไล่ทำลายทุกสิ่งจนเหลือเพียงเถ้า
...แล้วก็จากไป

เที่ยงคืนตรง...
ราวี่มองพิจารณาแก้วช็อตในมือ
เตกีล่า รสแรง อาจถึงขั้นแสบร้อน
แต่เพราะเป็นอย่างนั้น ถึงได้ติดใจ
ในใจก็พาลนึกไปถึงเหล้าที่ใครอีกคนดื่มให้เห็นอยู่เป็นนิจ
จิน ... จัดว่ามีกลิ่นหอมมากที่สุดในบรรดาสุรารสเลิศ คิดได้แค่นั้นเจ้าของนัยน์ตาสีเขียวก็ขมวดคิ้วมุ่น ... ในบรรดาเหล้าหลากชนิด ก็ยังมีที่ยังรู้จักน้อยเกินไป
มือใหญ่ยกเรียกบาร์เทนเนอร์ พร้อมออร์เดอร์เสร็จสรรพ
“เตควิน***”
สองเสียงสั่งประสานกัน พนักงานหนุ่มเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ราวี่เองก็ประหลาดใจไม่น้อยกว่ากันนัก
คนหนึ่งแปลกใจที่มีคนสั่งค็อกเทลซึ่งไม่ค่อยได้รับความนิยมเมื่อเทียบกับค็อกเทลสูตรอื่นๆถึงสองคน แถมยังสั่งพร้อมกันราวกับนัดกันไว้
อีกคนแปลกใจที่เสียงหวานๆคุ้นเคยนั้นดังขึ้นใกล้ๆ
“เปลี่ยนใจจากเตกีล่าแล้วรึไง” ริมฝีปากขยับพูด ทั้งๆที่ดึกมากแล้ว แต่เด็กหนุ่มหน้าสวยยังคงสดใสเหมือนเพิ่งตื่นใหม่ๆ
“ไม่นี่ แค่อยากลองอะไรใหม่ๆ” ราวี่ตอบอย่างไว้ท่า ถอยห่างจากเปลวไฟที่ตนหลงใหลออกมาหนึ่งก้าว
“เตกีล่ากับจิน ไม่ใหม่เท่าไหร่หรอกนะ” ดวงตาสีกลางคืนทอประกาย “แล้วได้ลองรึยังล่ะ”
“ยัง” คำตอบห้วนสั้นเช่นเคย
“ฉันก็ยังไม่เคยลองเตกีล่า” น้ำเสียงใสยังคงเจื้อยแจ้ว “อยากรู้จักมันบ้างเหมือนกัน”
เอามือเท้าคางพลางยิ้มราวเชิญชวน ทำเอาคนมองหายใจสะดุด
...ใครไม่เคยเล่นกับไฟคงไม่รู้หรอกว่ามันร้อนแค่ไหน
แต่ลองเข้าใกล้อีกนิด คงไม่ถึงตาย

“ฉันชื่อราวี่ นายล่ะ”

.
“คันดะ ยู”

เอาเถอะ คืนนี้ยังมีเวลาอีกนานนักที่จะทำความรู้จักกับเหล้าที่รู้เพียงชื่อ ...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
*Shot เป็นแก้วขนาดเล็ก เหมาะสำหรับการดื่มแบบon the rock คือดื่มเพียวๆไม่ผสม (จุได้ประมาณ2ออนซ์มั๊ง)
**Goblet อันที่จริงGobletแปลว่าแก้ว แต่เขียนขยายไว้เพื่อบอกว่าเป็นแก้วแบบไหน Goblet Glass เป็นแก้วทรงกลม ส่วนใหญ่ใช้สำหรับใส่น้ำเปล่า
***tequin ค็อกเทลสูตรหนึ่ง มีส่วนผสมคือ
¾ oz. tequila
2 tsp. gin
2 tsp. lime juice
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พระเอกนายเอกนี่มันใคร!! ไม่รู้จัก!!
แล้วทำไมบอร์ดนี้โพสได้สั้นนักล่ะ! แยกอีกแล้ว!

ฟิคศัพท์เหล้าๆ ดูเป็นผู้ใหญ่ดีจัง

ฉลองอายุ16ดื่มเหล้าได้หรอค่าาาา (แหลที่ซู้ดดดด 18ต่างหากเล่า!!!)


อ่านแล้วได้อารมณ์ ยูสวยแบบผู้ใหญ่ๆ ชอบๆ อ่านฟิคได้หลายแนวอยู่แล้วดาวอ่ะ = =b

ปล.ขอบคุณสำหรับแมสเสจค่า ซาบซึ้งสุดๆ >3< จุ๊บๆ

ที่รัก!! =[]=!!

สกิลพุ่งพรวดสูงขึ้นเยอะเลยคะ!! >w< ว้าวๆๆ

วิธีการเขียนแบบนี้โดนเดมเมจไปหลายดอก (เอาเป็นว่าอัลชอบวิธีบรรยายแบบนี้น่ะคะ ^q^ เฮะๆ)

แล้วก็........คุณสามีเนี่ย รู้เรื่องแบบนี้ดีจังแฮะ..........

//จ้องเงียบๆ

= =+ มี ป ร ะ ส บ ก า ร ณ์ แ บ บ นี้ งั้ น ห รื อ ค ะ

............

ปล.สนุกดีคะ เหมือนให้บรรยากาศในการค้นหาดี (แต่อัลเรียบเรียงคำจำกัดความไม่ถูกคะ =[]= เพราะกำลังเบลอ)

(แซงดาวจังหรือเปล่าคะเนี่ย =[]= ขออภัยนะคะ)